นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1196
ความเห็น: 3

ผมกะว่าจะเขียนเรื่อง "ภาระงานของ Share ในช่วง 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา ..."

บางที ... ผมก็สงสัยว่าตัวเองมีอาการทางจิตประเภทย้ำคิดย้ำทำ ... หรือเปล่า

ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเขียนบันทึกใน share ให้มากขึ้น ... ใหนๆก็รับปากเอาไว้แล้วว่า จะมาดูแลระบบ share ให้ใช้งานได้ ... ถึงแม้จะไม่ตลอดไป แต่ก็จนกว่าจะสามารถส่งต่องานของการดูแลระบบให้กับคนที่จะมารับภาระต่อ สามารถดูแลอย่างสบายใจได้ (อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่งล่ะนะ)

แน่นอนว่าการดูแลให้ระบบใช้งานได้ มันเป็นภาระงานของผู้ดูแลระบบ ซึ่งมีวิธีการที่จะตรวจสอบว่าระบบนั้นๆ มันยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่าอยู่หลายวิธี

เอ่อ ... ทำไมถึงต้องเรียกมันว่าระบบ น่ะเหรอ, จะเรียกมันง่ายๆว่าเป็น แค่คอมพิวเตอร์ หรือ เซิร์ฟเวอร์ ไม่ได้หรือ? ทำไมจะต้องใช้คำอะไรให้มันดูกำกวมด้วย ...

จะเอาอย่างนั้นก็ได้หรอกครับ ในสภาพปัจจุบัน เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำหน้าที่ให้บริการระบบ share.psu.ac.th ที่เราๆท่านๆ ทั้งหลายเข้ามาอ่าน,เขียน,เมนท์ อะไรทั้งหลายแหล่เหล่านั้น ในตอนนี้ก็เป็นแค่คอมพิวเตอร์เพียงเครื่องเดียว แต่ก็อย่างที่รู้กันอยู่ว่า การที่เราเข้ามาใช้งานระบบ share นั้น เราไม่ได้ใช้คอมพิวเตอร์ที่ให้บริการ share โดยตรง เหมือนกับที่เราใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ หรือ tablet ในการเปิดเว็บ, เข้าไปดูยูทูป, เล่นเกมส์บนเฟซบุค หรือทำงานอื่น การที่จะใช้ระบบ share ได้ จะต้องใช้งานผ่านระบบเครือข่าย จะเป็นเครือข่ายของทางมหาวิทยาลัยฯ หรือผ่านทางเครือข่าย ADSL มาจากที่บ้าน หรือจะเป็นเครือข่ายโทรศัพท์ ผ่านทาง tablet หรืออะไรก็แล้วแต่ เพราะฉะนั้น จากมุมมองของผู้ดูแลระบบคอมพิวเตอร์ หรือเครือข่ายก็มักจะมองว่า คอมพิวเตอร์หรือแม้กระทั่งเครือข่ายเอง จะไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว จะสามารถทำงาน/ให้บริการได้ โดยตัวมันเอง โดยจำเป็นจะต้องไม่ต้องพึ่งพาระบบส่วนอื่นๆ

ต่างกับ ... ยกตัวอย่าง tablet ก็แล้วกัน ... ถึงแม้ส่วนใหญ่เราอาจจะใช้ tablet แบบเดียวกับคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะต้องต่อ internet เหมือนกัน แต่ถ้าเราจะใช้มันเพื่อเล่นเกมส์ .. สมมติ angry bird ก็แล้วกัน (แบบว่า ไม่ได้ติดตามข่าว ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาฮิตอะไรกันอยู่) หลังจาก download ตัวเกมส์มาไว้บนเครื่องแล้ว หลังจากนั้น ถึงแม้จะไม่มีเครือข่ายให้ใช้ เราก็ยังเล่นเกมนั้นๆได้อยู่ ถึงแม้คุณประโยชน์จะลดลง ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากการเชื่อมต่อกับ internet ได้ ... แต่เราก็ยังใช้งานมันได้

เปรียบเทียบกับระบบ share ต่อให้เครื่อง share.psu.ac.th ทำงานทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์ load ต่ำมาก แต่ถ้าเกิด เครือข่ายที่มันต่ออยู่มีปัญหา ไม่สามารถเข้าถึงระบบ share ได้ ... เครื่อง share.psu.ac.th ก็ ... ไร้ประโยชน์ ... อย่างน้อยก็ในตอนนั้น

นอกจากนี้ share ในตอนนี้ถึงจะทำงานอยู่บนคอมพิวเตอร์เพียงตัวเดียว แต่ถ้าเราจะดูระบบ "ต้นแบบ" ของ share.psu.ac.th ซึ่งก็คือ gotoknow.org ก็จะเห็นได้ว่า (เอ่อ ถ้ายังไม่เห็น ก็ "สมมติ" เอาก่อนก็แล้วกันนะครับว่าเห็น) ระบบที่ให้บริการนี้ สามารถกระจายภาระงานของตัวเอง ออกไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์หลายๆเครื่อง เพื่อที่รองรับภาระงานที่มากขึ้น ตามจำนวนผู้ใช้ที่เพิ่มมากขึ้น (เอ๊ะ! เขียนแบบนี้ มีอะไรแอบแฝงรึเปล่านี่? จะขอเครื่องเพิ่มล่ะสิ! --- ไปทำงานมาก่อนไป๊! --- คร้าบๆ จะกลับไปทำงานต่อครับ หลังจากบันทึกนี้เสร็จ) ... หรือ ตามที่ผมเข้าใจ ในกรณีล่าสุด ระบบ gotoknow.org ในตอนนี้ทำงานอยู่บนระบบ cloud ของ heroku

ซึ่งประเด็นในที่นี้ก็คือว่า จากมุมมองของผมเอง share เป็นระบบ ที่ประกอบไปด้วยองค์ประกอบย่อยหลายส่วน มากกว่าจะเป็นแค่ "คอมพิวเตอร์" หรือ "เซิร์ฟเวอร์" ธรรมดา

เอ่อ ... ขอตัวดูแผนที่ก่อนครับ ... ผมจะไปใหนแล้วหว่า? ตอนนี้อยู่ที่ใหน? เอ่อ ดูเหมือนกำลังจะออกทะเลอยู่ครับ ขอปรับหางเสือก่อนครับ

กลับมาที่ การดูแลระบบ ... จากแง่มุมของ ผู้ดูแล ก็จะมีเครื่องมือที่ค่อนข้างหลากหลายที่จะพอใช้สำหรับการตรวจสอบระบบได้ว่า ระบบนั้นๆ ทำงานอยู่หรือเปล่า ... การตรวจสอบแค่ว่า ยังทำงานอยู่ใหมนี่ ยังไม่ยากเท่าไหร่ แต่การที่จะบอกว่า งานที่ทำอยู่นั้น ทำได้ดีแค่ใหนนั้น ยากขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง เครื่องมือที่ใช้งานก็จะเริ่มซับซ้อนมากขึ้นตามลำดับไปด้วย

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ไอแซค อาสิมอฟเขียนไว้ใน The Cave of Steel หนังสือชุดนักสืบหุ่นยนต์ ซึ่งเป็นส่วนย่อยในมหากาพย์ชุดหุ่นยนต์และจักรวรรดิ (Robots and Foundation) --- กำลังจะออกนอกเรื่องอีกแล้ว ... ไอแซคเขียนให้ นักหุ่นยนต์วิทยา พูดถึงเรื่องของการตรวจสอบหุ่นยนต์ว่า สร้างขึ้นมาโดยมีกฏสามข้อของหุนยนต์ อยู่ในสมองโพสิตรอนิคหรือไม่ โดยบอกว่า สำหรับการตรวจสอบการทำงานพื้นฐานแล้ว จะง่ายกว่าการตรวจสอบในรายละเอียดปลีกย่อย โดยยกตัวอย่างว่า การที่หมอจะบอกว่าใครสักคนยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ก็จะดูแค่ว่าหัวใจคนนั้นยังเต้นอยู่หรือเปล่า ยังหายใจอยู่หรือเปล่า อาจจะใช้แค่เครื่องช่วยฟังการเต้นของหัวใจ (stretchoscope) หรือแค่ นิ้วมือแตะชีพจร ก็บอกได้แล้ว แต่ถ้าจะบอกว่าการเต้นของหัวใจมีลักษณะผิดปกติหรือเปล่า กล้ามเนื้อหัวใจทำงานถูกต้องใหม เครื่องมือที่จะใช้ก็จะต้องมีความซับซ้อนมากขึ้น ราคาสูงขึ้น การใช้งาน การประเมินผลก็จะซับซ้อนเพิ่มตามขึ้นไปด้วย

ในแง่มุมของผู้ดูแลระบบ ก็เหมือนกัน การที่จะบอกว่าระบบยังทำงานอยู่หรือเปล่า ตรวจสอบได้ค่อนข้างง่าย แต่มันทำงานได้ช้า/เร็วขนาดใหน ก็เริ่มซับซ้อนขึ้น และอาจจะต้องใช้เครื่องมือพิเศษ เฉพาะสำหรับการวัดเหล่านั้น

ตัวอย่างเครื่องมือ แบบ is2monitor ที่คุณ @สงกรานต์ ใช้สำหรับ monitor เครื่อง share และ server อื่นๆในเครือข่ายมหาวิทยาลัย ก็เป็นตัวอย่างอันนึงของเครื่องมือ เฉพาะทางนั้นๆ

แต่ ... เรายังกลับไม่ถึงฝั่ง ... เอ่อผมหมายถึงประเด็นที่เราออกทะเล ... 'ผม' พาออกทะเล ... เอ๊ย ไม่ใช่ เอาเหอะ! ยังไงก็แล้วแต่ ... เฮ้อ...

ถ้าใช้มุมมองของ admin ของผู้ดูแลระบบ ก็ต้องใช้เครื่องเหล่านั้น ถ้าไม่มีก็อาจจะต้องสร้างเครื่องมือขึ้นมาเอง หรือใช้วิธีใหนก็แล้วแต่

แต่ในอีกแง่หนึ่ง สำหรับระบบอย่าง share นี่ มีวิธีการที่ดีที่สุดอยู่วิธีการหนึ่ง ซึ่งจะสามารถใช้ในการวัด ว่าระบบทำงานได้ดีแค่ใหนได้ และ ไม่ยาก ... เอ่อ ไม่ยากหรือเปล่า? วิธีการที่ว่านั้น ก็คือว่า "ใช้งาน" มันซะ

share เป็นระบบของการ "เขียน" และ "แบ่งปัน" บันทึก ... ก็ไม่ต้องใช้วิธีการของ ผู้ดูแลระบบให้มันยุ่งยากหรือซับซ้อนอะไรหรอก ก็เข้ามาเปิดอ่านบทความ ติดตามความก้าวหน้าของเพื่อนสมาชิกที่เข้ามาเขียนกัน upload รูปของตัวเองขึ้น เขียนอนุทิน หรือบทความเข้าไป ... ถ้ามันใช้งานได้ดี ไม่มีปัญหา มันก็หมายความระบบทำงานได้ดี ไม่มีปัญหา

ถ้าเปิด web browser ขึ้นมาพิมพ์คำว่า share.psu.ac.th ในช่อง URL แล้วต้องรอ 1 นาทีกว่ามันจะโผล่มาครบหน้า ก็แสดงว่าระบบเริ่มแย่แล้ว ... หรือ ถ้าเปิดหน้าแรกแล้ว มันไม่ตอบสนอง ... ก็แสดงว่าระบบ เจ๊งกะบ๊ง ไปเรียบร้อยแล้ว (... เอ่อ โชคดีที่เรายังไม่เจอกรณีนั้น /me ปาดเหงื่อ...)

ครับ ในมุมมองของผม การทำหน้าที่ดูแลระบบที่ดีที่สุดวิธีการหนึ่ง ก็คือ ใช้งานระบบนั้นๆไปด้วย ผมจะต้องเป็น ผู้ใช้งานระบบนั้นๆก่อน และใช้งานมันให้มากพอ แล้วผมก็จะสามารถบอกได้ว่า ระบบนั้นๆ ทำงานได้ดีแค่ใหน โดยแทบจะไม่ต้องอาศัยเครื่องมือวัดอย่างอื่น ... แน่นอนเครื่องมือวัดเหล่านั้นจำเป็น สำหรับกรณีที่เราต้องการการปรับปรุงเฉพาะอย่าง ... แต่สำหรับกรณีทั่วไปๆ ผมควรที่จะเข้ามาอ่านทุกวัน (ทำอยู่ครับ) เขียนทุกวัน (ทำ ... เอ่อ ... นานๆครั้งครับ ... แหะๆ)

บางที มันก็มีเรื่องเยอะแยะมากมาย ... ที่น่าจะพอเขียนได้ ... แต่มันก็จะยากหน่อย ตอนที่จะเริ่มต้นเขียน ... และหลังจากเขียนไปแล้ว ทำอย่างไรไม่ให้ออกทะเล แบบที่เป็นอยู่ในตอนที่เขียนบันทึกฉบับนี้ (ฮา)

ผมใส่หัวข้อบันทึกฉบับนี้เอาไว้ว่า "ภาระงานของ Share ในช่วง 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา .." และตั้งใจในตอนแรกว่าจะเขียนเกี่ยวกับภาระงานของ Share แต่จนถึงบรรทัดนี้ มันก็ยังไม่ได้เริ่ม และ ... แหะๆ ขออนุญาตจบ เพื่อไปเขียนในบันทึกฉบับใหม่ก็แล้วกันครับ ... หนึ่งในกลยุทธ์ ของการเพิ่มจำนวนบันทึกของตัวเองมั้งครับ ... ไม่รู้ว่าจะมักง่ายเกินไปหรือเปล่านี่ -_-"

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): share.psu.ac.th  ภาระงาน  misc
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 19 มีนาคม 2556 15:19 แก้ไข: 19 มีนาคม 2556 15:19 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Baby, Ico24 Champy, และ 8 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ช้าหน่อยไม่เป็นไร ขอให้ได้ใช้ ขอให้ได้แชร์ แค่นี้ก็พอใจแล้ว

ขอบอกว่านานมากๆแล้วนะคะที่อ่านบันทึกใน Share แล้วได้หัวเราะเสียงดัง จำได้ว่าครั้งแรกจากบันทึก"ท้าวแชร์" รู้สึกจะเล่าเรื่องตัวเองกับลูก ได้หัวเราะบันทึกนี้ไปตอนอาจารย์"ออกทะเล"นี่แหละค่ะ

ขอบอกว่า ชอบค่ะ เขียนเล่าได้สนุกจริงๆ ถึงจะยาวและยังไม่เข้าเป้าหมายเลย แต่ถ้าอ่านแล้วสนุกอย่างนี้ ไม่ว่ากันเลยค่ะ

 

ขอบคุณ คุณพี่โอ๋-อโณ มากครับ, ถ้าเขียนแล้วมีคนหัวเราะได้ ผมดีใจแล้วครับ

แต่อันที่จริงเรื่อง ออกทะเล นี่จริงๆแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันตลกสักเท่าไหร่ คือจริงๆแล้ว ผมมักจะควบคุมประเด็นไม่อยู่ แล้วไหลเรื่อยเปื่อยออกไปอย่างที่เห็นแหละครับ แต่ถ้าเขียนไปแล้วยังมีคนหัวเราะได้บ้าง ก็จะได้ไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่ครับ แหะๆ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.85.245.126
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ