นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

อิมจัง
Ico64
ปัญญานุช รักษาชัด
นักวิชาการอุดมศึกษา
สำนักงานประกันคุณภาพ
ความเคลื่อนไหวล่าสุด
  • ไม่มี
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 0

อ่าน: 6213
ความเห็น: 34

Blog Tag : ความลับของอิมจัง

พอไปอ่านTag Blog ของคุณลุง(บุญส่ง) สุดที่ร้ากกกกกก*0* ต้องรีบเขียนค่ะเพราะคุณลุงอุตส่าโยนมาให้ เผื่อคุณลุงจะเห็นใจพาไปกิน MK อิอิ

ก่อนอื่นขอกราบบบบบบบสวัสดีชาวblogทุกท่านนะคะ ห่างหายไปอีกละ อิอิ แบบว่าเคลียตัวเองไม่ได้ค่ะ พอไปอ่านTag Blog ของคุณลุง(บุญส่ง) สุดที่ร้ากกกกกก*0* ต้องรีบเขียนค่ะเพราะคุณลุงอุตส่าโยนมาให้  เผื่อคุณลุงจะเห็นใจพาไปกิน MK อิอิ


เรื่องความลับของอิมไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเล่าจากสมัยเด็กๆ โดยเกือบทุกเรื่อง(หรืออาจจะทุกเรื่อง)จะมีคู่หูติดร่างแหไปด้วยเสมอ วะฮะฮ่า มาเข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ


เรื่องแรก "นักกิจกรรมของโรงเรียนอนุบาลชุมพร"
ตั้งแต่สมัยเข้ามาเรียนที่ร.ร.แห่งนี้ก็ได้กลายเป็นนางรำตั้งแต่อยู่อนุบาล 1 (ด.ญ.รำตะหาก) อิอิ ถ้าจำไม่ผิด คิวรัดตัวมาตลอดจนจบป.6 *0* วะฮะอ่า ใครจะรู้บ้างคะว่าดิฉันจะทำกิจกรรมต่างๆของโรงเรียนกับเขาเป็นด้วย *0* (แต่ยายม่อมรู้แน่นอน) กิจกรรมที่ทำในโรงเรียนก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ก็มีแค่
-เป็นนางรำ  ไว้ขยายความต่อในข้อถัดไป
-เป็นนักกีฬาประเภทวิ่งระยะสั้น เนื่องจากตัวเล็กมาก(เตี้ยนั่นเอง) จึงถูกจัดไปอยู่ในรุ่นจิ๋วพิเศษและรุ่นจิ๋วเพียงสองรุ่นเท่านั้นค่ะ ใช้ความสูงเป็นตัวชี้วัด T__T
-เป็นนักดนตรีไทย  สมัยนั้นเล่นได้อยู่หลายชิ้นค่ะ ก็มี ระนาดเอก ขิม ขลุ่ย ซอด้วงและตีฉิ่ง!! อิอิ แต่ที่ถนัดคือซอด้วงค่ะ
-เป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักเรียน ตอนป.6 จะมีการจัดตั้งคล้ายๆกับพรรครัฐบาลเพื่อดูแลความสงบของโรงเรียน ตอนนั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมของโรงเรียน *0*
-หัวหน้าสารวัตรนักเรียน เป็นตำแหน่งพ่วงจากข้อข้างบน ซึ่งงานหนักอยู่เหมือนกันค่ะ (เค้าเรียกกันว่าพวกอีแอบ) ต้องแอบดูพฤติกรรมของคนอื่น เหมาะกับตัวตนในปัจจุบัน วะฮะฮ่า
เท่าที่นึกออกก็มีแค่นี้ ล่ะค่ะ ไม่มากเลยนะคะ เหอๆๆ

<<เซิ้งภูธร


เรื่องที่สอง "นางรำตลอดกาล"
พูดถึงการเป็นนางรำ หลังจากที่ขึ้นชั้นประถม1จนจบชั้นประถม6 ทั้งดิฉันและยายม่อม(อุโยะ) ก็มีคิวงานรำรัดตัวมาก 555 เนื่องจากทางคุณครูเล็งเห็นแล้วว่า พวกเรานั้นเรียกได้ว่า ระดับเทพ!! (เนื่องจากกี่ปีกี่ปีก็รำแต่"เซิ้งภูธร") ทั้งท่ารำและชุดที่ใส่แบบเดิมตลอด (ไม่เรียกว่าขั้นเทพได้ไง) แบบว่าคุ้มมากตัดทีเดียวใช้ทุกงานค่ะ หึหึ มีอยู่วันนึงค่ะคุณครูบอกว่า "มีรำชุดใหม่มาให้รำชื่อระบำหั่งหลี" กรี้ดดดด ดีใจค่ะได้รับชุดใหม่ซะที ตั้งหน้าตั้งตาซ้อมแบบขั้นเทพ!!พอใกล้วันงาน คุณครูบอกถึงชุดที่ใส่รำ "ใส่ชุดที่รำเซิ้งนะ ส่วนกระโปรงเดี๋ยวเอาที่ครูมีอยู่มาใส่ละกัน" ฮ่าๆๆๆ T_T มีหลักฐานมาโชว์ด้วยค่ะ<<ชุดระบำหั่งหลี T_T
คุ้มนะคะ ตัดแค่ครั้งเดียว ใส่คุ้มจบป.6เลย วะฮะฮ่า อย่างนี้ไม่ให้เรียกว่านางรำ(เซิ้งภูธร)ตลอดกาลได้ไง (ระดับเทพชนิดที่ว่าเพื่อนรำอะไรก็ตาม เรารำชุดของเพื่อนๆได้หมดทุกชุด) อิอิ


เรื่องที่สาม "ไม่เหนื่อยมั่งหรอ"
ดูจากหัวข้อก็อาจจะงงนะคะว่าตกลงแล้วเรื่องอะไรกันแน่ที่เหนื่อย!! เป็นคำบ่นจากคุณแม่น่ะค่ะ เรื่องก็มีอยู่ว่าอิมเรียนกะอุโยะมาตั้งแต่อนุบาลจบมหาวิทยาลัย ทำให้เรา 2 คนสนิทกันมาก!! ทำให้พูดอะไร คิดอะไร เหมือนกันไปซะหมด แม้กระทั่งทุกวันนี้การพูดประโยคเดียวกัน ทั้งขึ้นต้นและจบประโยคพร้อมกันในเวลาเดียวกันก็ยังมีให้เห็น ด้วยเหตุที่ซี้ขนาดนี้ทำให้คุณแม่ต้องถามว่า"ไม่เหนื่อยมั่งหรอ" มันเนื่องมาจาก(ขอเล่าย้อนไปตอนม.ปลายนะคะ) อิมไปโรงเรียนเจออุโยะที่โรงเรียนทุกวันอีกทั้งเรียนก็เรียนห้องเดียวกัน แถมตอนเย็นก็เรียนพิเศษด้วยกันอีก พอกลับมาจากโรงเรียนตอนเย็นก็ออกไปเล่นกีฬาด้วยกันทุกเย็น กลับมาจากเล่นกีฬาก็.....คุยโทรศัพท์กะอุโยะอีก ฮ่าๆ นี่ล่ะค่ะคุณแม่ถึงได้ถามเอาว่าเราไปโรงเรียนยังคุยกันไม่พออีกหรอ มีอะไรคุยกันนักนะ (มีตลอดอ่าค่ะ) โดยเฉพาะวันหยุด ผลัดกันโทรทั้งวัน 555 เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเลยค่ะ เหมือนกับว่าอิมกับอุโยะได้ทำ KM กันทุกวันค่ะ อิอิ เป็นแบบนี้กันจนที่บ้านของทั้งคู่ไฟเขียวในทุกๆเรื่องๆอาทิเช่น วันหยุดนี้ไม่อยู่บ้านจะไปเที่ยวข้างนอก ถ้าที่บ้านถามว่าจะไปกะใคร ถ้าตอบว่า" ไปกะอุโยะหรือไปกะอิม" ผ่านตลอดจะไม่มีการซักถามอะไรอีก จะมีก็แค่บอกว่า"อย่ากลับดึกนะ" 555 แต่ไม่เคยโกหกนะคะ เพราะเราไปด้วยกันทุกครั้งจริงๆ แต่จะมีคนอื่นไปด้วยหรือไม่มันอีกเรื่องนึง วะฮะฮ่า


เรื่องที่สี่ "เอามันออกปายยยย กลัวแล้วคร่า"
หึหึ พูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการกลัวมีเยอะแยะมากมายค่ะ แต่ที่กลัวจริงๆเห็นจะเป็น"เข็มฉีดยา" T____T ขนาดคุณแม่เป็นนางพยาบาลนะคะเนี่ย -*- ทุกวันนี้เวลาไปฉีดยาแล้วคุณพยาบาลบอกว่า "ไม่เจ็บนะคะ เจ็บนิดเดียวเหมือนมดกัด" ขอเถียงหัวชนฝาเลยค่ะเจ็บยังกะมดยักกัด T__T เค้าว่ายิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอนะคะ (ปัจจุบันเกลียดคนหล่อมากๆ ฮ่าๆ) ที่ว่ายิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอก็คือตอนเด็กๆเคยโดนสุนัข(ที่บ้าน)กัดทั้งหมด 5 ครั้ง แง มีอยู่ครั้งนึงโดนฉีดไปที่แผลเลยค่ะ เจ็บมากถึงมากที่สุด วันนั้นโดนทั้งหมด 6 เข็ม ยังจำวันนั้นได้อยู่เลย จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังกลัวเข็มฉีดยาค่ะ ถ้าไม่เจียนตายจริงๆ ยอมกินยาเป็นกำมือยังดีกว่า นอกจากเข็มฉีดยาแล้วนะคะ สิ่งที่อิมนึกๆแล้วยังกลัวก็คือ อดีตพ่อหนุ่มน้อยที่อิมกะอะโยะไปม่อเอาไว้น่ะค่ะ 555 มานึกๆตอนนี้โกรธตัวเองจริงๆไม่น่าไปม่อไว้เลย ทำไมน่ะเหรอคะก็เพราะว่าเค้าทำให้อิมกะอุโยะเครียดดดดดดดน่ะสิคะ หึหึ  คือว่า...พ่อหนุ่มน้อยคนนั้นชอบพูดจาเพ้อเจ้อน่ะค่ะ เค้าชอบบอกเรื่องราวให้พวกเราฟังสารพัด ทีแรกพวกเราก็เชื่อในสิ่งที่เค้าพูดนะคะ แต่เค้าเองคงลืมที่เคยพูดไป เลยทำให้พวกเราจับโกหกได้ มันก็เลยโยงใยไปยังเรื่องต่างๆที่เคยได้ฟัง T__T (ถ้าจะให้เล่าคงเล่า 3 วันไม่จบค่ะ) อิมกะอุโยะเลยต้องหนีชนิดที่ไม่เคยต้องหนีใครแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นขี่มอเตอไซด์หนีแล้วไปแอบจอดเพื่อซ่อนตัวในโรงพยาบาล O_o   ซ่อนตัวหลังบ้านอุโยะกะอุโยะแล้วให้น้องของอุโยะไปบอกว่าพวกเราไม่อยู่บ้าน *0*  หรือแม้กระทั่งจะกลับบ้านของอุโยะเราทั้งคู่ยังต้องขี่รถเลยซอยบ้านเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครยืนรออยู่หน้าบ้าน ฮ่าๆๆ ได้ผลค่ะ ทำเอาพวกเราเกือบเป็นโรคหวาดระแวงเหอๆๆไม่เอาอีกแล้ว (เค้าไม่รู้จักบ้านอิมค่ะลูกสาวสวยมากคุณพ่อเลยหวงเป็นธรรมดา) 555


เรื่องสุดท้าย "หลงรักหนุ่มคนนึงตั้งแต่ปี 1 จนกระทั่งปัจจุบันนี้"
ว้ายยยย...เรื่องนี้นึกถึงทีไรเขินจังเลย วะอะฮ่า ไหนๆก็เรื่องสุดท้ายละเลยเอาเรื่องที่ทำให้(ตัวเอง)ยิ้มได้มาเขียนดีกว่า  ^^" ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่หลงชอบพ่อหนุ่มคนหนึ่งตั้งแต่แรกเห็น *0* ตอนนั้นไม่รู้จักนะคะว่าเค้าเป็นใคร เรียนคณะอะไร รู้แต่ว่าอยู่ปี 1 เหมือนเรานี่เอง
พอเห็นเค้าทีไร หัวใจพองโต *0* ทุกที อิอิ แต่ก็ได้แค่เก็บไว้ในใจล่ะค่ะ แล้วอยู่มาวันนึง ก็รู้ว่าเค้าคือใคร            (กรี้ดดดดดดดดดดดดดรู้ซะที) รู้จากไหนหรอคะ 555 จากคู่หูค่ะ (อุโยะรู้จัก) ดีใจมากแต่ยังคงเก็บอาการไว้ว่าเราแค่ถามเฉยๆ (*-------*) ก็แค่รู้ว่าเค้าชื่ออะไร เรียนคณะไหน
ไม่กล้าไปจีบเขาหรอก เพราะเขามีแฟนแล้ว T__T แต่ถึงจะมีแฟนแล้ว พอเห็นทีไรก็หวั่นไหวทุกทีสิน่ะ (ชู้ในใจก็ยังดี) อิอิ แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังรู้สึกกับเค้าเหมือนเดิม(หรืออาจจะยิ่งกว่า) เพราะเค้าโสดแล้วค่ะ วะฮะฮ่า (ได้แต่แหย่ไปวันๆค่ะ ไม่กล้าจีบ กลัวเค้าหนีไป แง T__T)
เอาไว้ถ้าเค้ามาจีบ(หรือไปจีบเค้า) แล้วมีความคืบหน้ามาบอกผลนะคะ เรื่องนี้พอแล้วค่ะ อายยยยย... อิอิ


ปล. ไม่ใช่คนของอุโยะจังนะคะ ขอบอก!!!!! วะฮะฮ่า
ปล.ถึงอุโยะ  ห้ามบอกน่ะ ถ้าความลับแพร่งพราย คนของอุโยะเสร็จแน่!!

เรื่องราวของอิมก็มีแค่นี้ล่ะค่ะ คราวนี้ขอ Tag บุคคลเหล่านี้ผู้ซึ่งคุ้นเคยกันมาให้มาเล่าเรื่องราวให้เราฟังกันบ้างนะคะ

  • กลบแสงดาว พี่ปุ๊จ๋ามาเล่าเรื่องราวน่ารักๆให้ฟังหน่อยนะคะ
  • ศศิธร คงทอง พี่ศิจ๋ามาเล่าเรื่องที่ทำให้ยิ้มแบบกริ้กกริ้วหน่อยนะคะ
  • อาภรณ์ อุ่นธวัชนัดดา  อยากรู้เรื่องราวลับๆของสาวเก่งของกองกิจจังเลยค่ะ
  • สุธิษา พี่กาจ๋ามาเล่าเรื่องราวที่พวกเราไม่เคยรู้ให้ฟังหน่อยนะคะ 
  • น.ส.ศลิษา  พี่ษาจ๋าเล่าให้ฟังหน่อยน้า
     
หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ปัญญานุช  สัพเพเหระ  blog tag
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 21 มกราคม 2551 09:57 แก้ไข: 21 มกราคม 2551 12:54 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ได้เรย...ฮ่าๆ...(ได้มีเงินใช้ ที่เป็นอยู่ไม่ได้เงินเดือน แงๆ)
  • คนธรรมดา แฝดฝาเดียวกันค่ะ ไม่ใช่คนละฝา เพราะคนนึงด้านกะทิ อีกคนนึงก้นฝาค่ะ อิอิ

 

น้องอิมคนสวยขา

ก่อนอื่น  ขอโทษนะคะ

55555555555555555

ก๊ากส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

คนอาร้าย  เรื่องฟามลับ กับ เรื่องไม่ลับ  หรก พอ ๆ กัน

อ้อ  ตกลงที่ได้รำตลอดเนี่ย  เป็นลูก เป็นหลาน ผอ.โรงเรียนรึเปล่าค่ะ

ก๊ากส์

ส่วนเรื่องไม่เหนื่อยบ้างเหรอ นี่คงจะจริง เพราะขนาดนั่งติดกัน ยังคุยกันผ่านทาง MSN เล้ย

อิอิ

พอแระ ไม่อยากเผาคนตระกูลเดียวกัน

 

  • แหมๆๆ เค้าเห็นความสามารถค่ะ สวยจะตาย 555 ไม่ได้เป็นอะไรกับผ.อ.เลยอ่า อิอิ
  • อิอิ เค้าเรียกว่าทำ KM กับอุโยะคร่า

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.204.2.190
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ