นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 3076
ความเห็น: 2

บทกล่าวอำลา

บทกล่าวอำลานี้ จึงเป็นเพียงกล่าวว่า “สวัสดี ... ขอบคุณครับ...” ไม่ใช่ “ลาก่อน...”

ม.อ. หรือมหาวิทยาลัยอ่างน้ำ ในยุคเมื่อ ๓๐ กว่าปีที่แล้ว (๒๕๑๕) ที่คนมักจะเข้าใจว่ามีความหมายเป็นอย่างนั้น ทั้งนี้เนื่องจากในยุคแรก การจะเดินทางด้วยรถยนต์จากในตัวเมืองหาดใหญ่นั้น ต้องไปขึ้นรถตุ๊ก ๆ หรือสองแถวเล็ก ที่หัวหน้าคิวมักจะตะโกนว่า อ่างน้ำมั๊ย ๆ หรือผู้โดยสารโดยมักจะถามว่า ไปอ่างน้ำหรือเปล่านั่นเอง ซึ่งเข้าใจว่าคนหาดใหญ่รู้จัก ม.อ. ตั้งแต่เริ่มก่อสร้างอ่างเก็บน้ำ 

ม.อ. ถูกใช้เรียกแทนอ่างน้ำ เข้าใจว่าอยู่ในราวรอยต่อปี ๒๕๑๖-๒๕๑๘ สันนิษฐานว่า น่าจะมาจากตรา ม.อ. ข้างรถ พี่แก่ คันสีน้ำเงินเข้ม นั่นเอง (ซึ่งรุ่นผมเป็นรุ่นสุดท้ายที่มีสิทธิเรียกว่า "E แก่") ซึ่งในช่วงต้นนี้ ส่วนใหญ่หนังสือพิมพ์จะใช้ย่อด้วย มส. เพราะที่อื่นก็ใช้ มช. มข. เป็นต้น 

ม.อ. ในยุคสิบปีถัดมา ก็รู้จักกันในแวดวงผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงเท่านั้น นั่นคือ อาจารย์ ผู้ปกครอง นักศึกษา  ศิษย์เก่า และโรงเรียนใน ๑๔ จังหวัดภาคใต้ ที่กล่าวถึง ม.อ. ว่า  ม.อ. 

ม.อ. ในยุคยี่สิบปีถัดมาหรือ ในราว ๒๕๓๐+ ม.อ. เป็นที่รู้จักและใช้กันแพร่หลายทั่วประเทศ ว่าหมายถึง ม.อ. นั่นเอง 

ม.อ. ในปัจจุบัน (๒๕๕๓) คงเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก 

ม.อ. ในความทรงจำผม เป็นที่เรียน ที่อยู่ และ บ้านที่อาศัยมายาวนานกว่าครึ่งชีวิต รวมทั้งเป็น บ้านเกิด ของลูก ๆ ทั้งสองคน ซึ่งความผูกพันนี้ยังยั่งยืนในใจผมตลอดไป 

บทกล่าวอำลานี้ จึงเป็นเพียงกล่าวว่า สวัสดี ... ขอบคุณครับ... ไม่ใช่ ลาก่อน...

(เริ่มรับราชการที่ ม.อ. เมื่อ ๑๐ เมษายน ๒๕๑๘ ในตำแหน่ง อาจารย์ตรี ลาออกเมื่อ ๑ พฤษภาคม ๒๕๕๓)

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
คำสำคัญ (keywords): ม.อ.
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 01 มิถุนายน 2553 10:28 แก้ไข: 01 มิถุนายน 2553 13:15 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ผมมีความทรงจำเกี่ยวกับอาจารย์ในครั้งแรกรู้จัก ในงานเลี้ยงของคณะ ที่มีการปิ้งๆย่างๆอะไรสักอย่าง ในปี 2518

ผมว่าผมยังไม่ลืมภาพนั้นนะครับ

 

แต่ในคราวนั้น ผมจะจำ "ยาว" อาจารย์อีกท่าน ที่มีลักษณะพิเศษคือ "เกรงใจ" ดร.จุลละพงศ์ เป็นพิเศษ

ส่วนคนธรรมดา จะมาสนิทสนมกันแถว 102 และคอร์ทเทนนิส ซึ่งก็นาน...นะ

มีโอกาสแวะไปคุยกนมั่ง ตอนนี้อยู่ ม.รังสิตครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.81.28.10
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ