นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1543
ความเห็น: 1

Lab "เค็ม" (มาก) "เปรี้ยว (บ้าง) หวาน (น้อย) มัน (มั๊ง!)

อาชีพ "นักเทคนิคการแพทย์ พนักงานวิทยาศาตร์การแพทย์ ฯ" อย่าว่าอื่นไกลเลย แม้แต่ตัวผู้เขียนเองตอนเลือกเรียนก็ไม่ใช่ว่าจะรู้จัก คณะอะไรก็ขอให้เอนท์ (ซะท้าน)ติดเหอะ

จริง ๆ แล้วเรามักเรียกตัวเองว่าเราทำงานห้องเกลือ เอ๊ย! ห้อง "เค็ม" อยู่แล็บไหน เราก็ตอบอย่างภาคภูมิใจว่าเราอยู่แล็บ "เค็ม" เป็นคนแบบไหน ก็อาจมีพลั้งเผลอตอบเป็นคน "เค็ม" จริง ๆ แล้วผู้เขียนก็คงเค็มจริงแหละ บางครั้งก็รู้สึกเปรี้ยว (เหม็น)บ้างเวลาทำการทดสอบแบบดูดเป่าเขย่าวัดที่ต้องใช้กรดอะซิตริกหรือกรดน้ำส้ม จะว่าไปสาวห้องเค็มค่อนข้าง "อ่อนหวาน" นั่นคือหวานน้อยส่วนใหญ่จึงออกแนวลุย ๆ โชคดีเดี๋ยวนี้เรามีน้องใหม่มาช่วยเพิ่มดีกรีสวยหวาน ความมันนี่ต้องอ่านในบันทึกต่อ ๆ ไป.. ตัวเองไปอ่านบันทึกที่ตัวเองเคยเขียนไว้รู้สึกชอบ..จึงนำมาทบทวนอีกครั้ง!!

เคยได้ยินหลายคนเปรียบเปรยการทำงานห้อง Lab. เหมือนเป็นการทำงาน "ปิดทองหลังพระ"  เผลอ  ๆ ก็ "ใต้ฐานพระ" เลยทีเดียว เพราะมีอยู่หลาย ๆ ส่วน ๆ ที่อาจจะไม่รู้จัก หรือไม่เคยได้ยินอาชีพ "นักเทคนิคการแพทย์ พนักงานวิทยาศาตร์การแพทย์ ฯ" อย่าว่าอื่นไกลเลย แม้แต่ตัวผู้เขียนเองตอนเลือกเรียนก็ไม่ใช่ว่าจะรู้จัก คณะอะไรก็ขอให้เอนท์ (ซะท้าน)ติดเหอะ แต่เห็นคำว่าเทคนิค ก็คิดเองเออเองว่าคงออกแนวสไตล์บู๊ ๆ ประมาณว่า เตะ ต่อย ไล่ ฟันแทง เอ๊ย ! ไม่ใช่ เดา  ๆ เอาว่าคงเป็นเรื่องการรื้อ  ๆ ซ่อม  ๆ เครื่องมืออุปกรณ์ทางการแพทย์ ซึ่งเราจะต่างกับพยาบาล แพทย์ที่มีโอกาสปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยโดยตรง เอ๊ะ! หรือว่าจะโชคดี 

แต่ไม่ว่าอย่างไรผู้เขียนก็รู้สึกภาคภูมิใจดังพระราชดำรัสของพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากจุลสารของสมาคมเทคนิคการแพทย์ไทย เนื้อความดังนี้

 งานทุกอย่างมีทั้งด้านหน้าและด้านหลังเหมือนเหรียญบาท

งานด้านหน้ามีคนทำกันเยอะแยะ และมีคนแย่งกันทำ

เพราะมีผลเห็นได้ชัด และก็ปูนบำเหน็จได้ทันที

แต่งานด้านหลังที่ไม่ปรากฏต่อสายตาคน

ต้องเป็นคนที่เข้าใจงาน และหน้าที่ของตัวจริง ๆ ถึงจะทำได้

และต้องเสียสละด้วย

เพราะงานด้านหลัง เหมือนงานที่ ปิดทองหลังพระ

ถ้าทำดีแล้วต้องไม่ให้เห็นปรากฏ และต้องยอมรับว่า

ไม่ได้อะไรตอบแทนเลย

นอกจากความภูมิใจในการทำงานในหน้าที่ของตน 

ถึงแม้เราจะไม่ได้มีโอกาสได้สัมผัสกับผู้ป่วยโดยตรงแต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ เพราะเมื่อมีเสียงกริ่งโทรศัพท์เร่งผล ตามผล พร้อมด้วยน้ำเสียงร้อนรน ของแพทย์และพยาบาล บางครั้งก็บอกว่าอาการผู้ป่วยแย่มาก ๆ หรือผู้ป่วยเป็นเด็ก ๆ เล็ก ๆ เพิ่งคลอด อาการไม่ดี ขอผลด่วน เราก็จะช่วยกันรีบเร่งตะโกนบอกต่อ  ๆ กันไปตามจุดต่าง ๆ ที่ต้องการการทดสอบนั้น ๆ พร้อมกับเอาใจช่วยอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ

ลืมบอกไปค่ะว่าบางช่วงนี้งานมาก ๆ จริง ๆ ถ้าตามผลเฉย ๆ เราก็ขอให้รอ เพราะบางครั้งเหตุผลที่ขอด่วน เขาก็บอกเราตามตรงว่าอยากจะตรวจผู้ป่วยให้หมด มีเหลืออยู่ไม่กี่ท่านอะไรประมาณนี้ก็มี หรือหมอจะไม่อยู่แล้ว บางครั้งโดยเฉพาะช่วงเช้าถึงก่อนเที่ยงเราก็เลยจำเป็นต้องระงับ ขอเลือกด่วนเฉพาะรายที่ผู้ป่วยอาการไม่ดี ที่เหลือก็เข้าคิวตามลำดับ แต่โดยส่วนมากถ้าผู้ป่วยอาการหนัก แพทย์หรือพยาบาลที่โทรมาก็จะบอกเราตั้งแต่แรก และแม้เราไม่ได้รับรู้ถึงปฏิกิริยาของผู้รับบริการโดยตรง แต่ผลการทดสอบที่ออกมานั้นก็พอทำให้เราหดหู่ไปด้วย หรือบางครั้งโทรบอกค่าในกรณีที่ค่าผิดปรกติมาก ๆ แต่คำตอบที่ได้รับบอกว่า ผู้ป่วยเสียแล้ว เราก็จะเศร้ากันไปทั้ง Lab. และเราก็ไม่อยากจะได้ยิน.....

นอกเรื่องไปเยอะ จริง ๆ แล้วบันทึกนี้จะกล่าวถึงความ "เค็ม เปรี้ยว หวาน มัน" ของพวกเราซึ่งอาจเกิดจาก....

  • บางครั้งบางเรื่องเราก็ "เค็ม" จริง ๆ  คงเพราะชื่อของหน่วยงานที่เราสังกัด ทำให้เราเป็นเช่นนั้น แม้เราไม่อยากจะเป็น
  • มีบ้างที่เราจะ "เปรี้ยว" อาจเป็นเพราะมีส่วนของกรดต่าง ๆ ที่ใช้ในห้อง Lab. ซึ่งนานครั้งกว่าเราจะใช้ ขึ้นจะกับการสั่งตรวจของฮอร์โมนของแพทย์
  • ส่วนมากพวกเราก็ออกจะ "หวาน" (หวานจริง ๆ ไม่อยากใช้คำว่าอ่อนหวาน ซึ่งอาจหมายความว่าหวานน้อย) คงเป็นเพราะผลการตรวจน้ำตาลของผู้ป่วยแทรกซึมเข้าไปในร่างกายเราก็ได้ ยิ่งปัจจุบันคนมีแนวโน้มการเป็นเบาหวานมากขึ้น โดยเฉพาะช่วงปีใหม่ รู้สึกผลการตรวจน้ำตาลของผู้ป่วยสูงทั้งน๊าน!!!
  • หรือหลายครั้งเราอาจจะ "มัน"  เพราะถูกดูดซึมโดยผลการทดสอบไขมันซึ่งปัจจุบันก็มีแนวโน้มสูงเช่นกัน (ไม่เชื่อมาดูหุ่นคนห้องเค็มได้ อ้วน ๆ ลงพุงกันทั้งน๊าน แม้พยายามจำกัด...จำเขี่ยอาหาร แต่มันก็ลดยากลดเย็น)

ชีวิตล้วนมีหลายหลายรสชาด เหมือนความแตกต่างของแต่ละคน ขึ้นกับแต่ละวัน ปัจจัย อารมณ์ ความปรวนแปร ไม่แน่ไม่นอน แต่นอนแน่(ทุกคืน) แม้พวกเราไม่ค่อยมีอะไรที่เหมือนกันนัก แต่เราก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขๆๆๆๆ.....ฟันคอ เอ๊ย! ฟันธง คอนเฟริ์มๆๆๆๆๆๆ

หมวดหมู่บันทึก: เรื่องทั่วไป
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 02 กุมภาพันธ์ 2555 20:58 แก้ไข: 02 กุมภาพันธ์ 2555 21:00 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 คนธรรมดา และ Ico24 โอ๋-อโณ.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ช่วงนี้อาการ"มัน"ของผมขึ้นสูงมาก สงสัยว่าเพราะงานที่ทำเกี่ยวกับ"มัน"มากไปหน่อยหรือเปล่า ที่ทำให้"มัน" ถ่ายโอนมาที่ร่างกายทั้งการตรวจดูด้วย"สายตา"และจากผลเลือดครับ

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 3.228.11.9
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ