นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

คนธรรมดา
Ico64
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 5 · ผู้ติดตาม: 22

อ่าน: 1688
ความเห็น: 3

Enjoy Working

ชื่อบันทึกนี้มาจาก Theme การจัดสัมมนาของสถานวิจัยและพัฒนาพลังงานทดแทนจากน้ำมันปาล์มและพืชน้ำมัน ซึ่งจัดทั้งที่ คณะวิศวฯ และเกาะพิทักษ์ อ.หลังสวน จ. ชุมพร

งานนี้จัดมาหลายวันแล้วครับ ตั้งแต่ 22-24 กรกฎาคม 54 แต่ด้วยความที่ผมยังมั่วกับร่างโครงการวิจัย วช. ซึ่งต้องส่งก่อน 31 กรกฎาคม ตามมาด้วยร่างรายงานความก้าวหน้าทุนวิจัยที่ค้างส่งมานาน ก็เลยพอจะมีเวลาเขียนในวันนี้เองครับ

ผมดีใจที่ Theme ของการสัมมนานี้คิดโดยบุคลากรของสถานวิจัยฯ เป็นวิทยากรจัดบรรยายกันเองตามแนวทาง "เราทำได้" และเราก็เปลี่ยนกันเป็นวิทยากรในแต่ละครั้ง เอกสารที่จัดให้นั้นมี กลยุทธ์ที่จะทำให้การทำงานมีความสุข ดังนี้

1. รักงาน
2. รักองค์กร
3. รักผู้ร่วมงานที่เกี่ยวข้อง (นายงาน-เพื่อน-ลูกน้อง-ลูกค้า)
4. ลดความเห็นแก่ตัว และใฝ่คุณธรรม
5. ทำโดยไม่หวังผลตอบแทนบ้าง (นอกงาน-ในงาน)
6. ทำให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์ มีความสุข พอใจสมหวัง
7. มีกิจกรรมสร้างสรรค์ในที่ทำงาน
8. มีส่วนร่วมคิด ส่วนทำ ส่วนที่รับผิดชอบในที่ทำงาน
9. ทำให้เป็นที่ยอมรับ มีเกียรติยศ ชื่อเสียง เช่น ได้รับรางวัลต่าง ๆ
10. วางแผน-ติดตาม-ประเมินผลการกระทำของตนเองเป็นนิจ

ผมก็เห็นว่าเป็นกลยุทธ์ที่ดีครับ ความรัก 1, 2 และ 3 เป็นเรื่องสำคัญ แต่ในข้อ 3 บางกรณีก็ทำใจได้ยาก (ลูกสาวผมลาออกจากงานเพราะไม่สามารถที่จะรักเพื่อนร่วมงานได้ เธอบอกว่าสุขภาพจิตเธอเสีย ที่ต้องแช่งด่าเพื่อนร่วมงานทุกวัน ขอลาออกดีกว่า ผมก็เห็นด้วยในเหตุผลนี้ครับ)

ข้อ 4, 5 และ 6 น่าจะเป็นผลมาจากข้อ 1, 2 และ 3 เพราะพอมีความรัก เราก็พร้อมที่จะเสียสละมากขึ้น เราอาจทำเกินหน้าที่ได้ เช่น การเขียนแชร์ (ฮา) ทำโดยไม่หวังผลตอบแทน (แต่ อยากได้เสื้อนกเงือก แหงะ ๆ) เขียนแชร์เพื่อให้คนดูแลแชร์สบายใจ ยังงี้เป็นต้น

ข้อ7. มีกิจกรรมสร้างสรรค์ในที่ทำงาน (ตอนนี้ห้องทำงานผมในวันอาทิตย์กลายเป็นสถานที่ซ้อมบริดจ์ไปแล้ว ฮา อันนี้เป็นงานสร้างสรรค์ครับ)

ข้อ 8, 9 และ 10 นั้นก็คงให้องค์กรช่วยจัดทำระบบขึ้นมาด้วย แต่จริง ๆแล้วพวกเราที่ทำงานนั่นแหล่ะคือ องค์กร ซึ่งสถานวิจัยฯ ก็ดำเนินการตามนี้อยู่

ผมไม่ถามมานานแล้วว่า ม.อ.รักผมหรือไม่ แต่ผมรักม.อ. ซึ่งผมก็หวังว่าเราจะต้องรักในทางที่ถูกด้วย เมื่อเช้าผมเจอรถยนต์ ม.อ. จอดกลางถนนเพื่อรอผู้โดยสาร ผมก็เดินไปบอกดุ ๆว่า ให้จอดรถเข้าข้างทางหน่อย เขาก็ตอบว่า "รอรับคน" อยู่ครับ ผมก็ต้องบอกอีกครั้งว่า รอรับก็จอดชิดข้างทางได้ เขาถึงเอารถเข้าจอดข้างทาง ผมออกมาใน 10 นาที ผู้โดยสารก็ยังไม่ออกมาเลย ในความเห็นผมนั้นพบว่า คนภายนอกเขาให้เกียรติ ม.อ. เรามากอยู่แล้ว เช่น รถราชการขับเร็วเกินกำหนด เขาก็ปล่อยไปโดยไม่เตือน/ไม่ปรับ แต่เราก็ไม่ควรถืออภิสิทธิ์ที่เกินควร เช่น จอดรถในที่ห้ามจอด จอดซ้อนคัน จอดขวางถนน เพียงเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ผู้บริหาร ผมยังเชื่อว่า ผู้บริหารจะพอใจมากกว่า ถ้าบุคลากรจะปฏิบัติตามระเบียบโดยไม่ละเมิดกฎใด ๆ

คน ม.อ. ได้รับเกียรติจากคนภายนอกมากอยู่แล้ว อย่าลดเกียรติ ม.อ. ด้วยการทำผิดกฎของสังคมเลยครับ

ผม..เอง

หมวดหมู่บันทึก: บริหารทรัพยากรมนุษย์
สัญญาอนุญาต: ซีซี: แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน Cc-by-nc-sa
สร้าง: 07 สิงหาคม 2554 11:31 แก้ไข: 07 สิงหาคม 2554 11:31 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Ico24 Monly, Ico24 mandala, และ 2 คนอื่น.
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

ขอบคุณค่ะที่เขียนแชร์เพื่อให้คนดูแลแชร์สบายใจ...

สบายใจที่ได้อ่าน...บันทึกดีๆ ทุ้ก วัน..

เคยไปกับพี่คนขับรถคนหนึ่งค่ะ ถ้าไม่มีผู้บริหารไปด้วย ไปกันเอง แกจะขับไปบ่นไป คุยไปตลอด ครั้งหนึ่งแกด่าคนที่ขับรถแย่ๆ แล้วพูดว่า "นี่ถ้ามารถพี่เองนะ จะบีบแตรเสียให้เสียคน" เราก็เลยถามแกไปว่า แล้วรถ ม.อ. แตรมันเสียเหรอพี่ แกก็บอกกลับมาว่า ..." แตรไม่เสีย แต่บีบพร่ำเพรื่อไม่ได้ เสียชื่อ ม.อ." เล็กๆน้อยๆที่ภูมิใจ ^__^

ปุกปุยค่ะ

เวลาเจอรถของ ม.อ. ไม่ว่าหน่วบงานไหน ถ้าเลี่ยงที่จะไม่เข้าใกล้ได้ ผมจะไม่เข้าใกล้ อยู่ห่างเข้าไว้เป็นดี

ดูจากการเข้าวงเวียน (ใหญ่) ก็จะทราบ

ผมเคยเจอกรณ๊ที่ขอรถจากหน่วยงานอื่น เนื่องจากรถคณะฯ ถูกใช้งานอื่นหมด

รอกันจนเลยเวลา
สุดท้ายเจอหน้ากัน กลับถูกโวยวายว่าเรารอผิดที่

ก็ในใบขอใช้รถเขียนว่าอาคารแพทยศาสตร์ศึกษาราชนครินทร์ หรือในภาษาที่ไม่เป็นทางการเรียกว่าตึกแดง ผมกับนักศึกษารออยู่หน้าตึกแดง พขร. รออยู่หน้าอาคารบริหารคณะแพทย์

พขร. บอกว่าอาคารแพทยศาสตร์ฯ ก็คืออาคารที่ไปรอ ไปรอตามสถานที่ในใบขอใช้รถ ทำไมมารอที่อื่น

ผมก็ได้แต่เงียบ ที่เงียบนี่เพราะว่า ยังต้องใช้บริการ ฝากชีวิตไว้กับ พขร. คนนี้อีก
ถ้าอยากไป อยากมีชีวิตกลับ โดยไม่มีอาการตื่นเต้น ก็โปรดเงียบเข้าไว้

ว่าไงก็ว่าตามกัน

เราเอง

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 18.208.202.194
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ