นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน
อ่าน: 1770
ความเห็น: 2

สิ่งดีๆ กับความทรงจำ จากผู้เกษียณ เชาว์ สุวรรณรัตน์

จากมุมหนึ่งของ ม.อ.

เปิดใจกับ น้าเชาว์  สุวรรณรัตน์

3 ก.ย.53 ณ สโมสรอาจารย์และข้าราชการ

จรรยา  เพชรหวน , รัตนา โพชะเรือง, อานนท์ อุปบัลลังก์  และจารี ทองสกูล

---------------------------------------------

 

เรานัดพี่เชาว์ หรือน้าเชาว์ ลุงเชาว์ของลูกเด็กนักศึกษา ไว้ตอนห้าโมงครึ่ง ที่ร้านอาหาร สโมสรอาจารย์และข้าราชการ ร้านนี้เปลี่ยนเจ้าของ เปลี่ยนชื่อบ่อยมาก ตอนนี้กลายมาเป็นร้าน “วิวดี” และต้องผ่านด่านตรวจ (ร้านนี้เป็นร้านอาหารหนึ่งในไม่กี่ร้านในประเทศไทย ที่ต้องผ่านด่านรักษาความปลอดภัย เพราะฉะนั้น จงภูมิใจครับ ที่ได้กินร้านนี้) ตอนผ่านด่านตรวจ เราเจอป้าย “Alcohol Free Zone” ตัวเบ้อเร่อ แต่พอไปนั่งในร้าน กลับสั่งได้เฉย  -- มึนตึ๊บจริงๆ กับระเบียบนี้

 

พี่เชาว์ยืนรออยู่แล้ว ตอนพวกเราไปถึง ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ทำเอาพวกเรารู้สึกผิดขึ้นมาทันที กว่าจะออกมาเป็นที่นี่ เราก็เลือกสถานที่กันอยู่นาน ตอนแรกกะว่าจะไปร้านกาแฟหลังคณะฯ แต่ก็กลัวจะเอิกเกริก  การหาสถานที่เหมาะสม มุมเงียบสงบและบรรยากาศดี เพื่อลวง เอ้ย เพื่อให้น้าเชาวน์ ได้เปิดใจสบายๆ มีความสุขไปกับการคุยไปกินไป โดยที่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นการสัมภาษณ์คาดคั้น หรือถูกรีดจากพวกเรานั้น เอาเข้าจริงๆ ตัวเลือกแทบไม่มีเลย  หลายๆ คนในกลุ่มพวกเราก็คุยไปด้วยคำถามค้างคาใจ ว่าการพูดคุยกันเพียงหนึ่งครั้งจะสะท้อนความเป็น “เชาว์ สุวรรณรัตน์” ออกมาได้มากสักเพียงใด  หรือแม้แต่พี่เชาว์เองก็คงสงสัย ว่าเรามาทำอะไรกันป่านนี้  แต่เวลาสองชั่วโมงกว่า ตั้งแต่ก่อนมืดจนสองทุ่ม ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  และ “ตัวตน” ของ “เชาว์ สุวรรณรัตน์” ก็ค่อยๆ คลี่ออกมา ช้าๆ

 

พี่เชาว์ดูหนุ่มกว่าอายุหกสิบ ยืนยันได้จากเสียงหัวเราะอารมณ์ดีอยู่เสมอ   คนรอบข้าง ไม่ว่าใครต่อใครก็ต้องพลอยหัวเราะไปกับพี่เชาว์ด้วยความที่เป็นคน “มุขกระจาย”  พี่เชาว์ทำให้นักศึกษาหลายๆ คนต้องฉุกคิด  เพราะแม้ว่าพี่เชาว์จะไม่มี “วิชาแบบที่เรียนกันในห้อง” แต่ “วิชาชีวิต” ของพี่เชาว์ ได้ช่วยแก้ปัญหาให้นักศึกษาในหลายต่อหลายครั้ง

 

ชีวิตของน้าเชาว์ในรั้วสีบลู เริ่มต้นที่ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ ตั้งแต่ปี 2524   จากนั้นก็ย้ายมาทำงานที่คณะทรัพยากรธรรมชาติ  จากการชักชวนของท่านอดีตคณบดี  ศ.ดร.สุจินต์ จินายน  ในตำแหน่ง พนักงานขับรถ  และจนถึงปัจจุบัน ปี 2553 ในตำแหน่งคนงานประมง ภาควิชาวาริชศาสตร์ สาขาชำนาญการคือ “ตัดหญ้า” น้าเชาว์เป็นมือวางอันดับหนึ่งในเรื่องนี้  แม้แต่คนเรียนเมืองนอกมา ก็ตัดหญ้าได้ไม่เนี๊ยบเท่าพี่เชาว์

 

มันไม่ใช่ประเด็นว่า “ทำงานอะไร” แต่ข้อความที่ทำให้พวกเราต้องกลับไปครุ่นคิดหลังจากคุยกับ “เชาว์ สุวรรณรัตน์” ผู้นี้ คือ “มันขึ้นกับวางแผนการทำงานอย่างไร”  

 

“ถ้าถามสิ่งที่เขาเรียนๆ กันฮั้น  ผมหมารู้เรื่องมั้ย  แต่ถ้าถามเรื่องจับปลา ลงอวน ทำอวน ฮั้น เราบอกได้แหละ”   “ที่สำคัญสิ่งหนึ่งก็คือ อย่าแช  เรื่องตัดหญ้านี่ ใบมีดกับน้ำมันนี่ สำคัญ”

 

ด้วยความที่เป็นคนสู้ชีวิต และมีฐานกำเนิดมาจากชาวประมง ประสบการณ์ตรงที่พี่เชาว์ได้ ช่วยเหลือนักศึกษา และสร้างประโยชน์ให้กับภาควิชาวาริชศาสตร์ คือ การสร้างและซ่อมเครื่องมือประมง  -- อวนที่พวกเราใช้เก็บตัวอย่าง ใช้อยู่ในวิชาเรียนตอนนี้ คือผลงานจากน้ำพักน้ำแรงของพี่เชาว์

 

“การทำงานอย่าเครียด ทำอะไรก็สบายใจ เพราะถ้าเครียดแล้วคิดอะไรก็ไม่ออก”

“ถ้าเรารักงาน สิ่งใดที่เราผิดพลาดและยอมรับ ทุกคนเค้าก็ให้อภัย”

“วิถีชีวิตคนเราอย่าไปท้อ งานที่ทำให้คิดว่านิดเดียว เราจะมีกำลังใจทำงาน ถ้าคิดว่ามากหรือเยอะ เราก็จะท้อ”

 

ทำไมเรื่องง่ายๆ แบบนี้ พวกเราถึงคิดกันไม่ค่อยออก กับปรัชญาชิวิตที่น้าเชาว์ ยึดใช้มาจนถึงกษียณอายุราชการ  พวกเราขอขอบพระคุณ น้าเชาว์ ที่มอบสิ่งดีๆ ให้เป็นข้อคิดเพื่อนำไปใช้กับชีวิตตัวเราเอง และมอบฝากให้กับทุกๆคน

 


หมวดหมู่บันทึก: ประวัติศาสตร์
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 21 กันยายน 2553 16:56 แก้ไข: 13 ตุลาคม 2553 12:56 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

MK เอ้ย KM คณะทรัพย์นี้ทำงานเป็นทีมจริง ๆ

ต้องปรบมือให้ดัง ๆครับ

 

ขอบคุณ อ.คนธรรมดา ค่ะ.. ^^

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.227.186.112
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ