ลูบลูบคลำคลำ  อยู่หลายทีแต่ยังมิได้อ่าน 

เลยตามมาอ่านของน้องเล็ก  อิอิ

 

"พี่เหล็กขูด"

ว่าจะเข้่ามาเม้นท์ แต่อ่านได้แค่ 4-5 บรรทัด ฮาาาา ขอให้ว่างกว่านี้อีกตี๊ดนะจ๊ะน้องรัก จะโผล่มาอ่านอีกรอบ .. อ่านเจอเกี่ยวกับรำลึกชาติ (ใน 4-5 บรรทัดแรก ฮาาา) ถ้าน้องลี่ชอบเรื่องพวกนี้ ลองกลับมาเยี่ยมเยียนภาคฯ แล้วลองมาดมดอกปีบดูดิ เค้าว่ากันว่าได้กลิ่นดอกปีบแล้วจะรำลึกชาติล่ะ (^_^ )

ผมกำลังรอใครคนนึงอยู่...ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเค้าคือใคร?

ที่ผมรู้คือ...คนๆนั้นสำคัญสำหรับผมมาก!!

...ผมเคยร้องเพลงกับเค้าหรือเธอคนนั้น ในช่วงเวลาเพียง 3 วินาที ที่ผมหลับตาลง เธอได้นั่งดีดกีต้าอยู่บนสะพานแห่งหนึ่ง โดยมีผมยืนร้องเพลงอยู่หน้าเธอ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกได้ว่า-มีความสุขที่สุดแล้วในชีวิต... ผมได้เห็นหน้าเธอคนนั้น ในช่วงเวลานั้นเหมือนกับว่า ความทรงจำของผมไม่ใช่ความทรงจำของปัจจุบัน เพราะผมไม่มีความทรงจำของเรื่องในปัจจุบันตั้งแต่ผมเกิดมาเรยในช่วงเวลา 3 วินาทีนั้น!! 

...และเมื่อผมลืมตาขึ้นมาหลังจากตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเวลาประมาณ 3 วินาที ผมก็พยายามนึก ว่าเธอคนนั้นคือใคร!! ผมพยายามคิดว่าจะเป็นคนที่ผมรู้จัก แต่ว่าผมไม่สามารถจำหน้าเธอคนนั้นได้เลย...สิ่งที่ผมจำได้อย่างเดียวก็คือ "รอยยิ้ม" ของเธอคนนั้น...รอยยิ้มที่สะกดทุกจิตวิญญาณของผมให้หยุดอยู่กับเธอผู้นี้เพียงคนเดียว!! กับท่วงทำนองของบทเพลงที่เราบรรเลงด้วยกัน มันเป็นเพลงที่ผมไม่รู้จัก* แต่มันสามารถทำให้ผมรู้สึกว่า เพลงนั้นมันคือชิ้นส่วนหนึ่งของกุญแจที่จะสามารถไขความลับทุกอย่างให้กับผมได้...!!

 ....................................................................................

^ ^// เดี๋ยวผมจะลองซื้อหนังสือเรื่อง "เราจะข้ามเวลามาพบกัน" มาอ่านดูซักครั้ง...เผื่อมันจะทำให้ผมรู้อะไรบ้าง!!

น่าสนใจมากเลย

ยากอ่านมากเลย

ยังมีขายอีกหรือป่ะ

 

มันคงเป็นเรื่องบังเอิญ ที่หนังสือเล่มนี้ มาตกลงตรงหน้า

จริงๆแล้วไปหาหนังสือคอมพิวเตอร์ มาทำโปรเจคค่ะ

 ก็แปลกใจ..ก่อนหน้านี้ เคยฝันถึงผู้ชายคนนึง ไม่รู้จักมาก่อน จำได้แต่รอยยิ้มที่อบอุ่นเหลือเกิน..ยิ่งนับวัน ความฝันก็ชัดเจนมากขึ้นค่ะ แต่ที่เพิ่มเติมคือ หน้าตาเค้า ยิ่งมอง(ในฝัน)  ยิ่งคุ้นเคย ถึงไม่รู้ว่าเค้ามีตัวตนจริงๆมั๊ย แต่คุณคือคนสำคัญของฉันนะคะ

 

Love Darling Chin : Japan 

เป็นคนหนึ่งคะที่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่เค้าวางขายใหม่ ๆ อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากถึงแม้ว่ามันจะนานมากแล้วก็ตาม ชอบมาก ๆ อยากให้ใครที่ไม่เคยอ่านให้ลองซื้อมาอ่านนะคะ

สนุกมากเลย

ไม่เคยคิดว่าจะได้อ่าน

แต่พอได้อ่านแล้วถึงกับวางไม่ลงเลยล่ะ

     หนังสือเล่มนี้น่าอ่านจริงๆค่ะ เพราะมันเป็นงานเขียนที่มาจากเรื่องจริง โดยผู้เขียนที่เป็นนักจิตวิทยา โดยไม่ได้เขียนบนความเชื่อเรื่องพุทธศาสนา แต่งานเขียนนี้เป็นอีกหนึ่งที่ยืนยันว่า เราไม่ได้เกิดมาชาตินี้เป็น ชาติแรก และที่สำคัญ "ไม่มีคำว่าบังเอิญในเรื่องของความรัก"

    คือแบบว่า เคยอ่านสมัยปกฟ้าเหมือนกัน ว่าจะไปซื้อปกใหม่ มาเก็บซักหน่อย (ของเก่าให้เพื่อนยืม แล้วหายไปเลย สงสัยชาติที่แล้วคงยืมเขาแล้วลืมคืนน่ะ อุอุ)

 

อยากอ่านหนังสือเรื่องนี้มากค่ะ..ฟังจากเพลงและชอบมาก

ยิ่งอ่านกระทู้อ่านเรื่องย่อรู้สึกว่าน่าสนใจแต่หาซื้อยากมากหามาหลายร้านแล้วก็ไม่เจอบางร้านก็หมด

    ..แต่เชื่อนะคะเรื่องโชคชะตาและพรมหมลิขิตเชื่อว่ามีอยู่จริงเชื่อว่าบางคนก็เกิดมาเพื่อรอคนๆหนึ่งที่คิดว่าใช่และจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข..บางคนใช้เวลารอปี2ปีหรือหลายๆปี..แต่บางคนรอมาจนเกือบครึ่งค่อนชีวิตเพื่อที่จะเจอคนที่รักจริง...บางคนวิ่งตามหาเพื่อจะเจอแต่บางทีการที่เราวิ่งตามก็รู้สึกเหมือนยิ่งห่างไกลออกไป..

....แต่ตัวของหนูเองคิดว่าบางทีถ้าเราวิ่งตามหาเรามักจะเจอคนที่ไม่ใช่แต่ถ้าเราอยู่เฉยๆๆและเขาเข้ามาเองโดยบังเอิญมันอาจจะเป็นพรมหมลิขิตหรือโชคชะตาก็ได้...หรือคนที่เข้ามานั้นคนๆนั้นเราอาจจะเจอเขามาแล้วเมื่อชาติที่แล้ว....หรือบางทีทำให้เรามีความรู้สึกว่าคลับคล้ายคลับคราเหมือนเคยเจอเคยคุย..หรือฝันถึง

.....

ห้องสมุดคุณหญิงหลงฯมีให้ยืมอ่านนะครับ

http://opac1.clib.psu.ac.th/BibDetail.aspx?bibno=162465 

อยากอ่านเล่มนี้มานานแล้วค่ะ

 แต่หาไม่เจอซะที

ได้อ่านหนังสือเล่มนี้เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมานี้เองค่ะ  ^-^(เล่มปกสีฟ้า) ปกติช่วงปีใหม่จะกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดทุกปี  พอดีปีนี้ไปซื้อหนังสือนิยายกับพี่สาวมาอ่านเล่นกัน  แล้วบังเอิญพ่อเห็นเข้าน่ะค่ะ  อยู่ดีๆก็ส่งหนังสือเล่มนี้มาให้ฉัน ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าพ่อไปเอาหนังสือเล่มนี้มาจากไหน ได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่.....(ตอนแรกไม่ค่อยสนใจน่ะค่ะก็เลยไม่ได้ถาม  แต่พออ่านจบแล้วอยากรู้เลยว่าพ่อไปเอามาจากไหนกันนะ)

อ่านแล้วรู้สึกว่าเราจะมีโอกาสได้พบกับพรหมลิขิตแบบนี้บ้างไหมหนอ.....

ซื้อมาได้เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ

 ช่วงนั้นอกหัก... เลยคิดหาอะไรทำ(อ่าน) เพื่อลืม

 แต่แล้วก็ยังเริ่มเพียงไม่กี่หน้าเองค่ะ...

 อาทิตย์นี้ว่าจะอ่านซะหน่อย..

 Ying.1825

 

 

สิ่งที่เห็น สิ่งที่ว่าใช่ มันอาจไม่ใช่เสมอไป

มนุษย์ติดตามกันมาหลายภพหลายชาติ

และที่ติดตัวมาด้วยก็คือ กรรม ของแต่ละคน

คู่แท้นั้นหายากมาก ที่ว่าใช่...มันอาจไม่ไช่ ที่พบกัน

เจอกัน อยู่ร่วมกัน ไม่นานก็เลิกร้างจากกันไป เพียงเพราะกรรมบันดาล เท่านั้น มันไม่ใช่คู่แท้

คุงเชื่อเรื่องพรหมลิขิตกันไหม ฉันเองตอนนี้ตอนนี้ก้อไม่แน่นใจเหมือนกันว่า มันเปงความบังเอิญ หรือพรหมลิขิต  ฉันเองได้จากกับเพื่อนฉันคนนึงไปนานมาก ตั้งแต่เด็กๆ จนเวลาผ่านไปนานเหลือเกิน 7 ปีได้แล้วมั่ง แต่คนที่ฉันแอบหลงรักมาตลอด ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แล้ว เราเล่นด้วยกันทุกวัน ทุกวันฉันมีความสุขมากถึงแม้มันเป็นเวลาเพียงสั้นๆ แต่มันเปงช่วงเวลาที่ดีที่สุด และเราทั้งสองคนก้อไม่เจอกันอีกเลย โดยที่เค้าคนนั้นก้อไม่รู้ว่าฉันยังจดจำภาพสุดท้ายที่เขาเดินจากไปได้ชัดเจนจนถึงวันนี้ ภาพที่เขาเดินหันหลังให้ฉันพร้อมกับในมือกอดลูกบาสเอาไว้และจากไป ทำไมตอนนั้นฉันไม่บอกเขาไปว่าฉันชอบเขามากแค่ไหน คงเป็นเพราะฉันยังเด็กอยู่ด้วยมั่ง แล้วนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่รอเธอ เขาจากฉันไปโดยไม่รู้เลยว่า ชื่อจริงเขา คือ บ้าน ย้ายไปไหน ไม่รู้อารายเลยติดต่อไม่ได้ ฉันรู้เพียง แต่ชื่อเล่นของเขาเพียงเท่านั้น จนวันนึงฉันได้มาพบแม่ของเขาโดยบังเอิญ และฉันก้อถามถึงเขา แม่เขาบอกฉันว่าเขาอยู่ กรุงเทพ และเขาก้อเรียนหนักมากเลย เขาเป็นคนเก่ง มาก เลยและฉันก้อได้เบอร์โทรเขามาโดยบังเอิญ และก้อโทรไปหาเขา เขาจำฉันได้ด้วย เมื่อฉันด้ยิน น้ำตาก้อไหลมาเพราะความดีใจ แต่ฉันก้อคงได้แค่เก็บความรักเอาไว้อย่างงี้ไปเรื่อยๆเพราะชีวิตเขาต้องพบคนที่ดีกว่าฉัน ฉันอยากให้คนที่ฉันรักมากและรอเขามาตลอดได้พบ คนที่ดี และเหมาะสมกับเขา ฉันก้อคงมีความสุขแล้วที่เห็นเขาประสบความสำเร็จ โดยฉันตายโดยปราจากคนที่ รักฉัน แต่ฉันมีความสุขแล้ว มีฉันมีคนมีที่ ฉันรัก ฉันคงตายตาหลับแล้ว ถ้าชาติหน้ามีจิง ฉันขอให้เขา ได้เกิดมาเจอกับฉันทุกชาติ  ละขอให้เขารักฉันอย่างที่ฉันรักและรอเขาบ้าง ถึงแม้ชาตินี้ฉันคงไม่มีสิทธิแล้ว เพราะคนอย่างฉันไม่คู่ควรกับคนดีๆที่มีอนาคตอีกยาวไกล อย่างเขา สุดท้ายฉันขอให้เขา สอบเข้าแพทย์ ได้ตามที่เขาตั้งใจน่ะ ขอให้เขาเจอคนดีๆ มีเหมาะกับเขา ฉันก้อมีความสุขแล้วที่ได้รัก เขาข้างเดียว
                      ถ้าวันนึงเทอได้มาอ่านก้อขอให้เทออย่าโกรธอย่าเกียจเราน่ะที่เรา เขียนข้อความนี้ไว้ ฉันแค่อยากจะระบายแค่นั้น   (เราจะรอเทออยู่ที่แป้นบาส ที่เราเคยเล่นด้วยกันตลอดไป ทุกครังที่เดินผ่านฉันเห็นภาพความทรงจำดีๆมาตลอดจะไม่ลืมเลือน )  จากดรีม

เคยอ่านแล้วค่ะ (ตอนนั้นยังเรียนมหา'ลัยอยู่เลย 10กว่าปีมาแล้วนะ นานมาก)ซึ้งมากๆ น้ำตาไหลเลย ล่าสุดอ่านเจอในหนังสือCleoว่าตีพิมพ์ใหม่และมีเพลงประกอบด้วย อยากได้มาก แต่หาซื้อไม่ได้แล้ว ทำงัยดี

นั่นสินะ คู่แท้ จะมีจริงหรือเปล่า

มีคนเอาหนังสือเล่มนี้มาให้อ่าน..เค้าบอกว่าอยากให้อ่านมากเค้าหาตั้งหลายร้านไม่มีเค้าต้องสั่งจองจนในที่สุดเค้าก้อได้มาเค้าอ่านจบเค้าก้อเอามาให้เค้าบอกว่าที่เรารู้จักกันมันเป็นพรมลิขิตหรอว่าเราเคยผูกวาสนากันมาก่อน..ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ไปด้วยพังCD เพลงเราจะข้ามเวลามาพบกันไปด้วย เนื้อความในหนังสือทำให้ฉันทึ่ง..และเพลงก้อเพราะจับใจอ่านไปด้วยยิ้มไปด้วยและคิดถึงคนที่เอาหนังสือมาให้อ่านด้วย..เป็นช่วงเวลาที่สุขใจอย่างบอกไม่ถูก...แต่แล้วการข้ามเวลามาพบกันของเราสองคนก้อจบลง..ฉันได้แต่คิดว่าเราถูกให้ลิขิตมารักกันแค่นี้เราคงผูกวาสนากันมาเพื่อเจอและจาก..ฉันกลับมาอ่านหนังสือเล่มนี้อีกครั้งพร้อมกับเปิดCD เพลงเราจะข้ามเวลามาพบกันเหมือนเคย..แต่เวลานี้ไม่มีสักร้อยยิ้มกลับมีน้ำตาคิดถึงคนที่เอาหนังสือมาให้..คิดว่าทำไมเราไม่ข้ามเวลามาพบกันและรักกันตลอดไป...สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือคอยเป็นกำลังใจและห่วงใยอยู่ห่างๆให้เค้าได้ข้ามเวลาเพื่อพบใครที่ใช่สำหรับเค้าจริงๆ..

เคยอ่านแล้วค่ะ ชอบมาก

ตอนนี้รุ้แล้วว่าการที่จะรู้จักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่อง ง่ายๆ

โดยฉเพราะคนที่ไม่น่าจะมารู้จักกัน