นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ป้าปุ๊ย
Ico64
พรพิศ เรืองขจร
นักวิชาการโภชนาการชำนาญการพิเศษ
คณะแพทยศาสตร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 1

อ่าน: 1722
ความเห็น: 3

ลูกค้า...เจ้าเก่าแต่เก๋า

สองวันก่อนนั่งทำงานที่โต๊ะ ก็มีความรู้สึกว่ามีคนมองมาที่ป้าปุ๊ย อ้อลืมบอกค่ะที่ทำงานป้าปุ๊ย ถึงแม้จะอยู่ชั้นใต้ดินก็จริง แต่มีทางเดินผ่านออกไปทางโรงอาหารของ รพ. และออฟฟิศของป้าปุ๊ยเก๊าะติดกับทางเดินแถมเป็นกระจกใสแจ๋ว  บางครั้งยังนึกว่าเป็นนวลนางตู้กระจก(ขาดแต่หมายเลข) ยั้งงั้ยยั้งงั้นเลย!

มาเล่าต่อค่ะ  ที่นี้พอนั่งก้มหน้าก้มหัวมุดเข้าไปใน คอมฯ หางตาก็รู้สึกว่ามีคนมองก็เงยหน้าไปดู  คนนั้นก็ยังเดินไปเรื่อยๆแต่ยังส่งสายตา เหมือนจะบอกอะไรซักอย่าง พอเค้าเดินพ้นหน้าไปแล้วป้าปุ๊ยถึงได้นึกออก ลูกค้าเราหนี้หน่า! ก็เลยวิ่งตามไปจนถึง โรงอาหาร ปรากฏแกนั่งยิ้มรออยู่  บอกป้าปุ๊ย ว่าแหมนึกว่าจะจำลุงไม่ได้ซะแล้ว   ป้าปุ๊ยก็ขอโทษแก เพราะวันๆหนึ่งเราเจอคนตั้งมากมาย  อีกอย่างป้าปุ๊ยก็ออกจะเป๋อๆเสียด้วยสิ.

ลูกค้า คนนี้ของป้าปุ๊ย เป็นโรคคนรวยตอนแก่ค่ะ พอนึกออกมั้ยค่ะ แกบอกป้าปุ๊ยเอง ก็เบาหวานและมีความดันมาเยี่ยมเป็น ระยะๆ โรคพื้นฐานที่ใครก็เป็นได้ 

แกเคยบอกว่าเมื่อเด็กๆ จนมาก พ่อแม่ส่งไปอยู่ที่วัดเพื่อจะได้ช่วยประหยัดพร้อมเรียนหนังสือไปด้วย (แบบทูอินวัน) ไม่ใช้วัดในเมืองหรอกน่ะ ฉะนั้นเรื่องอาหารการกิน ก็กินแบบพออิ่ม พอโตมาหน่อย ก็เข้ามาทำงานในเมือง  

เชื่อมั้ยค่ะป้าปุ๊ยไปคุยกับคุณลุง ตอนที่แกเข้า รพ. คุยกันตั้งแต่เก้าโมงเช้า จนเกือบเที่ยง แกคุยเก่งน่าดู ช่างเล่า และเป็นคนที่มองอะไร ทะลุตามแบบฉบับ คนที่สู้ชีวิตจนประสบความสำเร็จ(ถ้าเขียนที่บอกเล่าทั้งหมดป้าปุ๊ยว่า คนอ่านต้องนอนอ่านแน่ ที่สำคัญจำไม่หมด! 

แกบอกป้าปุ๊ย  ว่าชีวิตแกผ่านอะไรมามากสำเร็จไปทุกอย่าง ทั้งทำงานจน(เหนื่อยและลำบากจน) มีฐานะค่อนข้างดี มีภรรยาดี(แต่ตอนนี้เสียชีวิตแล้วเลยโสด) มีลูกดีไม่ค่อยทำอะไรให้หนักใจ มาเป็นโรคก็ดี น่าน!  ได้หมอดีๆมาดูแล มาอยู่ในรพ. ที่ดี   มาเสียตอนนี้ล่ะ ป้าปุ๊ยก็นึกว่า สงสัยจะเจอฉันนี้ล่ะมั้ง!  แกบอกว่าตอนเด็กๆไม่มีเงินอยากกินอะไรก็ไม่ได้กิน มาได้กินของที่ชอบก็ ปาเข้าไปค่อนชีวิต กินไปได้หน่อยก็ดันมา ป่วยเป็นโรคที่เค้า ห้ามกินไปซะหมดเฮ่อ! ฟังแกเล่า แล้วก็สงสาร 

 เชื่อมั้ยค่ะ ว่าของที่คุณลุงชอบกินแล้วก็กินเกือบทุกวัน (5 วันต่ออาทิตย์) ป้าปุ๊ยถึงกับอึ้งไปเล้ย  เพราะไม่เคยคิด  ว่ามีคนที่กินแบบนี้ได้ทุกวัน 

เฉลยเลยแล้วกัน คุณลุงแกชอบกินเค็กค่ะ แบบแต่งหน้าด้วยครีม แกบอกว่า เอาทีสวยๆ  มีหน้าดอกไม้ หรือการ์ตูนด้วยน่ะ เค๊กเฉยๆน่ะเมินซ่ะเถอะ กินอย่างน้อย สองชิ้นๆขนาดไหนไม่อยากบรรยายเลย กินมานานหลายปี  โห! ป้าปุ๊ย อี้งๆๆค่ะ นั่งนึกในใจกินเข้าไปได้ยังงั้ยกันเนี้ย!  แกบอกป้าปุ๊ยว่า ตอนเด็กๆ บ้านแกอยู่ใกล้บ้าน นายอำเภอแล้วลูกนายอำเภอจัดงานวันเกิด (หลายสิบปีแล้วนะ! ) มีเป่าเค็กวันเกิดแบบใน ทีวีด้วย แกว่า ในสมัยก่อนถือว่า เริ่ดสุดๆ ไม่มีใครเค้าทำกันหรอก  ตามประสาเด็ก ก็ออยากกินแบบนั้นบาง  ก็ได้แต่นั่งน้ำลายยืดมองตาละห้อย  

 แกเลยฝังใจว่าอยากกินบ้าง  พอมีเงินก็เลยกินซะ  คุณลุงบอกเข้าใจดีว่า จะต้องเลิกกินแบบนี้ ตามทีคุณหมอสั่ง แกบอกเซ็ง จริงๆ  อดเลย ป้าปุ๊ยนึกขำแกเหมือนกัน ก็เลยแนะนำแกว่า ถ้าคุณลุง ยังอยากกินเค๊ก ก็สามารถกินได้  เพียงแต่ต้องลดอาหารประเภทอื่น จะทำได้มั้ย  แกบอกว่าลองบอกมาก่อนว่าต้องลดอะไรบ้าง  ป้าปุ๊ย ก็เลยบอกว่า ให้กินเค็ก ได้สัปดาห์ละ 3 วัน และครั้งละ1 ชิ้นๆขนาดกว้างไม่เกิน 2 นิ้ว  แล้วในวันนั้นงดผลไม้อื่นๆ ไปเลย และในมื้อเย็นงดข้าวให้เหลือ 1 ทัพพี  ก็สามารถกินเค็กได้บ้าง 

แกบอก OK จะลองทำดูแล้วแกก็ ออกจากรพ. ไป หลังจากวันที่แกออกจาก รพ.ไปจนถึงวันที่ป้าปุ๊ยเขียนเล่านี้ ก็เป็นเวลา 2 เดือนแล้ว ที่คุณลุงมาพบคุณหมอตามนัด  แกสามารถควบคุม ระดับน้ำตาลในเลือดให้เป็นที่น่าพอใจของคุณหมอได้ ป้าปุ๊ยถามแกว่า ตอนนี้แกยังกินเค็ก ที่ชอบอยู่อีกมั้ย  แกหัวเราะใหญ่ บอกว่าก็กินบ้าง แต่แค่เดือนละครั้งสองครั้งเอง

คุณลุงบอกว่า ตอนนี้ไม่ว่างเลยลูกสาวเอาหลานตัวน้อยมาให้ช่วยดูตอนกลางวันไปทำงานเลยมีอะไรทำมากขึ้น  แล้วก็กำลังบ้ากล้วยไม้ ตอนนี้ว่างก็ดูกล้วยไม้ทั้งวัน (แหม! น่าจะจับไปอยู่กับแม่ ป้าปุ๊ยเสียเลย) ได้ออกกำลังกายบ้าง โดยรวมก็สุขภาพดีตามอัตภาพ

เฮ่อ! ป้าปุ๊ยว่าคนเรา เมื่อตอนเด็กๆขาดอะไรไป มันจะฝังใจเรา บางเรื่องเราอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ  แต่เรื่องคุณลุงกินเค็กเพราะฝังใจขนาดนั้นก็เพิ่งเคยเจอนี้ละค่ะ  ขอโทษจริงๆที่บันทึกยาวไปหน่อย ยังมีอีกนะค่ะเนี้ยแบบว่าเกรงใจ ง่ะ!

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 18 ตุลาคม 2551 20:48 แก้ไข: 18 ตุลาคม 2551 20:50 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

บันทึกยาวๆได้ครับ

ไม่ต้องเกรงใจ และไม่เสียตังค์ด้วยครับ

มีคนอยากอ่านเยอะครับ

เมื่อก่อนผมคิดว่าทำงานในโรงพยาบาล คงเป็นเรื่องที่น่่าเบื่อ และ ผู้คนทำงานที่นี่คงไม่ค่อย "สุขใจ" มากนัก

 แต่เมื่ออ่านบันทึกของป้าปุ้ยบ่อยๆ รู้สึกได้ว่า คนทำงานโรงพยาบาล ไม่เพียงแต่สร้างความสุขใจให้กับผู้มาเยือนเท่านั้น แต่ยังเป็นสถานที่ "สุขใจ" ของคนทำงานอีกด้วย

ถ้าว่างๆ ป้าลองแว๊บไป "ที่นี่" หน่อยนะครับ ผมมีเรื่องจะบอก

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.236.62.49
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ