นโยบายการจัดการความรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 1.ให้ใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ผลักดัน คุณภาพคน และกระบวนทำงาน 2.ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงาน จากหน้างาน 3.ส่งเสริมให้มีเวทีเรียนรู้ร่วมกัน

ป้าปุ๊ย
Ico64
พรพิศ เรืองขจร
นักวิชาการโภชนาการชำนาญการพิเศษ
คณะแพทยศาสตร์
เครือข่าย
สมาชิก · ติดตาม: 0 · ผู้ติดตาม: 1

อ่าน: 1851
ความเห็น: 4

เมื่อน้ำ(ใจ)ท่วม

เป็นอย่างไรกันบ้างค่ะ น้ำท่วมน่าจะลดหมดแล้วป้าปุ๊ยก็เช่นกัน  น้ำที่ท่วมลดหมดแล้ว  แต่ความรู้สึกถึงน้ำใจของทีมงานที่อยู่ในวันนั้นยังไม่มีวันลด      

          ก่อนถึงวันน้ำท่วม หนึ่งวัน(เหมือนหนังฝรั่งเลย! ) เป็นวันอาทิตย์ป้าปุ๊ยมาสะสางงานค้างๆคาๆ ฝนลงหนักมากจริงๆ และความเป็นจริงก็คือต้องมานอน  เพื่อรอเข้าเวรตอนประมาณ ตี4กว่าๆ เพื่อดูแลเจ้าหน้าที่ให้เตรียมอาหารมื้อเช้าให้ผู้ป่วย   ตอนมานึกในใจว่าน้ำจะท่วมมั้ยหนอ  ตกหนักมาหลายวันแล้ว     

           วันที่น้ำท่วม(1 ธค. 51 ) ตอนเช้าตี4 กว่าๆ ป้าปุ๊ยเดินลงมาจาก ห้องนอนเวร จนท.กำลังเดินไปเดินมา ป้าปุ๊ยเห็นก็นึกดีใจ น้ำท่วมยังไม่ท่วมมั้ง (เนื่องจากเราอยู่แต่ในตึก รพ. ไม่รู้ไม่เห็นอะไรนอกจากตึก) ปรากฏว่าจนท.ที่มาบอกว่า มีแม่ครัวมาแค่ 2 คน เอาแล้วงั้ย ผู้ป่วยตั้ง 500-600 เตียง จะทำงั้ยดีเนี้ย               

   พอสักพักหนึ่งก็มี จนท.น้องผู้ชายค่อยๆทยอยมาเปียกโชกไปทั้งตัว บอกว่าลุยน้ำมาตั้งแต่หน้าสวนสาธารระบ้าง มาจากด้านคลองหวะบ้าง บอกว่าน้ำเริ่มจะขึ้นแล้วล่ะ เจ๊ปุ๊ย!           

      ป้าปุ๊ยบอกไม่เป็นไร มาแค่ไหนก็แค่นั้น เรามาช่วยให้อาหารมื้อเช้าเสร็จให้ผู้ป่วยได้กินก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน พวกเราก็ร่วมแรง(ที่มีน้อย)ทำอาหารไปบริการผู้ป่วยมื้อเช้า อาจจะกินช้ากว่าทุกวันแต่ก็ได้กินกันถ้วนหน้าเฮ่อ!                

  สรุปว่าในวันที่ 1 จนท.ป้าปุ๊ยมาทำงานได้แค่สิบกว่าคน จากคน40 คนในแต่ละวัน จนท.และป้าปุ๊ยพร้อมด้วยโภชนากรที่พอมาได้ประมาณ 5 คนดูแลอาหารผู้ป่วยจนครบ 3 มื้ออาหารก่อนจะปิดครัวสลบเหมือดกันไปเลย              

   แต่สิ่งที่ป้าปุ้ยเห็นอะไรหลายอย่างจากเจ้าหน้าที่ทุกคนทั้งที่มาไม่ได้และมาได้แล้วกลับไม่ได้(เพราะไม่ยอมให้กลับ)

-          คนที่มาได้ก็มีความกระตือรือร้นในการทำงานช่วยเหลือกันเป็นอย่างดีทั้งที่เวลาปกติ อาจมีความขัดแย้ง เกี่ยงงานกันไปบ้าง แต่พอเจอสถานการณ์แบบนี้ทุกคนกลับทำตัวน่ารัก ช่วยกันโดยไม่แบ่งว่างานใคร JOB ใครทำได้หมด (แบบนี้น่าจะให้น้ำท่วมบ่อยๆ) แต่ตัวเราเองกลับทำไม่ได้เพราะเวลาปกติ สั่งเป็นอยู่อย่างเดียวไม่เคยลงมือทำ  เอาเข้าจริงเด็กๆ บอกว่าไปค่อยรับโทรศัพท์ประสานงานเลย อย่ามาแกะกะ เป็นงั้นไป!

-          คนที่มาไม่ได้ก็มีความพยายามเหลือเกิน เห็นได้จากการโทรศัพท์ ทุกระยะ รายงานตัวตลอดว่ากำลังหาทางมาให้ได้ ขับรถไปทั่วเพื่อหาช่องทางเข้ามา  บ้างก็โทรมาบอกรถมาตายสนิทแถวโน้นบ้างแถวนี้บ้าง  จนต้องบอกว่าให้หาทางกลับบ้านป้องกันอันตรายก่อน ทุกคนจะต้องถามว่า เพื่อนๆมาได้มั้ย มีคนทำอาหารให้ผู้ป่วยหรือยัง กำลังพยายามมา  

อันความมีน้ำใจซึ่งใน ยามปกติมักจะมองไม่เห็น(หรือเห็นลางๆ)  เพราะความเคยชิน จะเห็นก็ต่อเมื่อยามเดือดร้อน   ทำให้ป้าปุ๊ยและทีมKey ซาบซึ้งใจมากๆ เพราะสิ่งที่ทุกคนทำนั้นหมายถึงความรับผิดชอบต่อผู้ป่วย ซึ่งยังงั้ยเราก็ทิ้งไม่ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม สุกท้ายลูกค้าก็ยังเป็นพระเจ้าอยู่ดีค่ะ

หมวดหมู่บันทึก: พัฒนางานประจำ
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ Copyright
สร้าง: 04 ธันวาคม 2551 16:38 แก้ไข: 04 ธันวาคม 2551 16:39 [ แจ้งไม่เหมาะสม ]
ดอกไม้
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
 
Facebook
Twitter
Google

บันทึกอื่นๆ

ความเห็น

^_______________^

ขอชื่นชมกับทีมงาน และน้ำใจคนไทย ที่ยังไงก็ไม่ละทิ้งกันในยามยากนะครับ

 

มาอ่านค่ะ

ชื่นชมทีมงานของโภชนาการ รพ.ม.อ.ค่ะ ป้าปุ้ยและทีมได้อยู่หน้างานถึงจะเหนื่อยหนัก แต่คิดว่าทุกคนมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น...แต่แม่ตัวด้วง ติดแหง็กที่บ้าน รับทราบเหตุการณ์ที่ทำงานจากลูกน้อง แล้วไปช่วยไม่ได้เนี่ย..หนักกว่า

ร่วมแสดงความเห็นในหน้านี้

ชื่อ:
อีเมล:
IP แอดเดรส: 54.236.62.49
ข้อความ:  
เรียกเครื่องมือจัดการข้อความ
   
ยกเลิก หรือ